Eens droomde ik dat ik kanker had; er was niets meer aan te doen. Tot dan toe was mijn leven één groot zonnig speelveld met een steeds bredere horizon: niets was onmogelijk. Plots was de zon weg en de horizon versmalde zich naar een dood-lopend punt. Het perspectief was 180 graden omgedraaid; mijn hele leven was veranderd. Ik voelde me alleen, geïsoleerd door het lot dat mij zomaar getroffen had. Toen ik wakker werd realiseerde ik me de eenzaamheid die vaak aan kanker kleeft, per definitie. ZIJ kunnen steeds meer, IK of WIJ steeds minder en ik ga alleen dood.

Toen ik op een dag in Sittard tegen een Toon Hermans Huis op liep, een inloophuis voor kankerpatiënten en hun naasten, ben ik daar naar binnen gegaan. Ik kreeg een rondleiding en ik dacht: dat moeten we in Emmeloord ook hebben. Samen, met Marijke de Valk en een snel gevormd bestuur, hebben we hier ons eigen THHEmmeloord opgericht: een ontmoetingsplaats voor mensen die met kanker te maken hebben. Lotgenotencontact maakt minder eenzaam; creativiteit verbreedt je horizon weer. Er wordt weer heel wat afgelachen hier. We hebben een fijne plaats gemaakt om elkaar te ontmoeten.

Noud Wijnen
Voorzitter van het bestuur van het Toon Hermans Huis Emmeloord